Kategorie: Wszystkie | fajne; | gwiazdy | humor | muzyka | o mnie; | opisy do gg | samochody | sport; | stronki; | wiersze; | wróżby | zagadki | znaczenie imion;
RSS
wtorek, 14 lutego 2006
Znaczenie imion męskich;

Aaron  -  Jest to imię biblijne o niejasnej etymologii. Prawdopodobnie wywodzi się z języka hebrajskiego, od słowa aharón, w którym ahr- oznaczać może górę, szczyt, a -ón rdzeń drzewa, drzewo dębowe, lub od innego wyrazu o znaczeniu – prorocki, oświecony.

Abel  -  To znane imię biblijne wywodzi się najprawdopodobniej z języka hebrajskiego, w którym słowo abhal znaczy – dym, tchnienie, opar, mgła. Może też wiązać się z akadyjskim słowem aplu / ibil lub asyryjskim ahbla / ablu – syn rodzony.

Adam  -  Znaczenie tego imienia jest nieznane. Od czasów Józefa Flawiusza sądzono, że Adam oznacza – czerwony (Adam miał być ulepiony z czerwonej gliny). Obecnie przyjmuje się, że imię to pochodzi z suneryjskiego ada-mu – mój ojciec, albo z akadyjskiego ad-mu – zbudowany, zrodzony, albo z arabskiego adama – łączyć się. Tak więc Adam oznaczałoby istotę społeczną dążącą do łączenia się z innymi ludźmi. Imię to można też wyprowadzić z języka hebrajskiego od słowa adhamah – ziemia. Wtedy znaczyłoby tyle co – rolnik, albo że człowiek z ziemi powstały, do ziemi wróci. W Biblii Adam oznacza człowieka w ogóle i to zarówno jako jednostkę, jak i zbiorowość i cały rodzaj ludzki.

Adolf  -  Jest to imię złożone pochodzenia germańskiego. Należy do typowych germańskich imion złożonych z elementu adal- – szlachetny, znakomity oraz -wolf // -wulf (po spółgłosce: -olf // -ulf) – wilk. W Polsce poświadczone w dokumentach od XII/XIII wieku w formach: Adolf, Adulf, Odolf.

Adrian  -  Imię pochodzące od nazwy miasta Adria koło Wenecji oznaczające mieszkańca Adrii.

Alan  -  Imię to można interpretować dwojako: jako imię rzymskie od nazwy etnicznej Alanów – plemienia scytyjsko-sarmackiego, lub jako imię celtyckie od wyrazu pospolitego alun – harmonia, współbrzmienie. W piśmiennictwie czasem mieszano to imię z Albanem.

Albert  -  Imię pochodzenia germańskiego, będące skróceniem formy Adalbert, ta zaś składa się z członu adal- - szlachetny, dobry i beraht – błyszczący, lśniący. Całość może więc oznaczać – (mąż) słynący ze szlachetności, dobroci, doskonałości.

Aleksander  -  Imię to należy do bardzo starych dwuczłonowych imion greckich i oznacza - broniący mężów [alékso – bronię, wspomagam i anér (andrós) – mąż, mężczyzna].

Aleksy  -  Imię męskie rzadko używane. Wywodzi się z późnogreckiego Aleksis, co pierwotnie było spieszczeniem imienia dwuczłonowego typu Aleksídemos, Aleksíbios z cząstką aleksi- w części pierwszej (od czasownika aléksō - bronię, wspomagam).

Alojzy  -  Jest to zlatynizowana postać imienia germańskiego Alwis [al- cały, wszystek oraz –wisi mądry] i może oznaczać bardzo mądry, wszystko wiedzący. W językach romańskich (np. włoskim, francuskim) imię to występuje jako Luigi, Louis i utożsamiane jest z Ludwikiem.

Amadeusz  -  ¦redniowieczne imię łacińskie powstałe w kręgach zakonnych. Utworzone zostało ze złożenia czasowników amo, amare – kochać w części pierwszej i rzeczownika Deus – Bóg w części drugiej.

Ambroży  -  Imię wywodzące się od rzymskiego cognomen Ambrosius, pochodzącego z języka greckiego od przymiotnika ambrósios – nieśmiertelny. W mitologii greckiej bogowie spożywali ambrozję (gr. ambrosia), pokarm dający im wieczną młodość i nieśmiertelność.

Andrzej  -  To imię bardzo popularne w całym chrześcijaństwie, pochodzi od greckiego słowa anēr, andrós – mąż, mężczyzna lub andreios – męski, mężny.

Antoni  -  Imię męskie wywodzące się od starożytnego rodu rzymskich plebejuszów Antonii, lub gens Antonia. Skąd się wzięła nazwa tego rodu nie wiemy. Pod koniec republiki rzymskiej greccy literaci poczęli ją wywodzić od syna Herkulesa Antona. Żeńskim odpowiednikiem tego imienia była znana w średniowieczu Antonia, dziś Antonina.

Arkadiusz  -  Imię męskie pochodzenia greckiego. Do nas dotarło przez łacinę stąd końcówka -iusz. W grece Arkádios wywodzi się od rzeczownika Arkas – mieszkaniec Arkadii (na Peloponezie) i pierwotnie oznaczało – syn Arkadyjczyka zapewne jako określenie wyzwoleńca.

Artur  -  Jest to imię o celtyckim rodowodzie. Składa się ono z dwóch członów: art- – niedźwiedź i -ur – nowy, młody, piękny, kwitnący. Podstawę imienia może także stanowić celtyckie słowo ard – stary, wysoki, szlachetny.

Augustyn  -  Imię pochodzenia łacińskiego utworzone od przymiotnika augustus – boski, święty wspaniały i dodana cząstka –inus, a więc można powiedzieć – należący do Augusta. Tą nazwę dawno początkowo tylko rzeczom, a dopiero od Oktawia zaczęto odnosić ją do ludzi, głównie jako tytuł cesarski. Augustinus na gruncie łaciny może być rozumiany także jako rodzaj patronimikum tzn. syn Augusta lub w związku z tym, że jeden z miesięcy nazwano mensis Augustus, można było rozumieć Augustinus jako chłopca, który urodził się w tym miesiącu

Bartłomiej  -  Jest to imię pochodzenia aramejskiego, genetycznie nazwisko ojcowskie (patronimicum)Bar-Tholomai – syn Tolmy lub syn oracza. W użyciu była pełana forma tego imienia, jak również jego liczne spieszczenia: Bartek, Barto, Bartel, Bart, Barta, Bartol, Bartoń, Bartosz.

Benedykt  -  Imię łacińskie, pierwotnie cognomen. Benedictus notowane jest już w inskrypcjach jako imię własne, zarówno pogan, jak i chrześcijan. Formalnie są to imiesłowy przeszłe od czasownika benedicere – dobrze mówić o kimś, dobrze życzyć komuś, a benedictus, to ten, któremu dobrze życzono, którego błogosławiono. Być może, łac. Benedictus jako imię było przekładem greckiego Eulógios.

Bernard  -  Imię męskie pochodzenia germańskiego. Było to imię złożone. W części pierwszej występował temat na -n- rzeczownika bero, bern (ber - niedźwiedź), a w drugiej temat przymiotnikowy hart - mocny, potężny. Bren-hart to (wojownik) o niedźwiedziej sile.

Bogdan  -  Jest to słowiańskie imię złożone, które jako jedyne w językach słowiańskich w części drugiej zawiera imiesłów bierny -dan. W związku z tym niektórzy badacze uważają, że Bogdan, starsze Bogodan, zostało przejęte przez Słowian od irańskich Scytów (Baga-data-), z zastąpieniem imiesłowu irańskiego -data na równoznaczny imiesłów słowiański dan (od czasownika dati - dać). Są zresztą przypuszczenia, że cały ten typ imion słowiańskich, z wyrazem bogo w części pierwszej, jest naśladownictwem odpowiednich imion irańskich z czasów od V wieku przed Chrystusem – IV wieku naszej ery. Znaczenie imienia Bogdan (Bogodan) można określić jako: dany przez Boga. To samo imię w wymowie ruskiej (staroukraińskiej) od XIV wieku brzmi Bohdan i ta forma dostała się także do języka polskiego, jako osobne imię. Warto dodać, że imię Bogdan próbowano też identyfikować z łacińskim Deusdedit, ale nie jest to do końca pewne, ponieważ w staropolskim istniało również imię Bogodał // Bogdał, które formalnie lepiej odpowiada formie łacińskiej niż Bogdan.

Bogumił  -  Słowiańskie imię męskie. Onomaści interpretują je jako złożenie, w którego części pierwszej występuje wyraz Bóg, a w drugiej temat przymiotnika miły. Jednak dokładna interpretacja znaczenia jest trudna. W tym imieniu można się także dopatrywać przekładu greckiego imienia Teofil, ale to też nie jest całkiem pewne.

Bonifacy  -  Imię pochodzące z języka łacińskiego od słów: bonum – dobro i fatum – wróżba, los. Było to imię wróżebne i oznaczało człowieka dobrej wróżby, dobrego losu. Imię to później zaczęto także łączyć z łacińskim czasownikiem facio, facere – czynić dobro

Bronisław  -  Jest to imię pochodzenia słowiańskiego złożone z dwóch elementów: broni- - od słowa bronić oraz -sław. Oznacza więc człowieka, który ma bronić sławy.

Błażej  -  Imię łacińskie, początkowo jako nomen gentilicium (imię rodowe) Blasio, Blaesio, to zaś pochodzi prawdopodobnie od blaesus – sepleniący, niewyraźnie mówiący.

Cezary  -  Jest to imię pochodzenia łacińskiego o niewyjaśnionej do dziś etymologii. W literaturze występuję w postaci Caesarius. Formalnie zostało ono utworzone od imienia Caesar za pomocą sufiksu –ius oznaczającego przynależność. W archaicznej łacinie słowem caesar określano dziecko urodzone w wyniku cesarskiego cięcia (sectio caesarea).

Cyprian  -  Imię łacińskie: cyprianus – pochodzący z Cypru (po łac. Cyprus), Cypryjczyk.

Czesław  -  Jest to słowiańskie imię złożone. Jako pierwszy człon występuje temat rzeczownikowy na -i od rzeczownika cześć, czci. W drugim członie występuje częsty w imiennictwie słowiańskim element -sław. Obok imienia męskiego w użyciu jest także forma żeńska Czesława.

Damian  -  Imię pochodzenia łacińsko-greckiego, tzw. cognomen, czyli nazwa rodowa: Damianus – odnoszący się, należący do Damii; ta zaś była grecką boginią czczoną na wyspie Eginie i w Epidaurze. Samo imię Damian wykazuje też związek z czasownikiem dama/dz/o – ujarzmiać.

Daniel  -  Imię biblijne złożone dani-y-al lub dan-i-el – Bóg osądził. Według tekstów akkadyjskich imię należy tłumaczyć – potężny jest mój Bóg.

Dariusz  -  Imię pochodzenia staroeuropejskiego. Darajawahusz lub Darjawusz – ten, który (nadal) czyni dobro, poprzez hebrajskie Darjawesz i greckie Dareios. We współczesnym języku perskim imię to ma postać fonetyczną Darjusz.

Dawid  -  Jest to imię biblijne, pochodzące od hebrajskiego słowa dud - kochanie lub dod - kochania godny.

Denis  -  Jest to średniowieczna forma imienia Dionizos (polskie Dionizy). Dionizos jest to imię greckiego boga wina, które powstało z połączenia dwóch greckich słów Dios, które znaczy pochodzący od Zeusa oraz Nysa - nazwa legendarnego greckiego łańcucha górskiego.

Dionizy  -  Imię greckie, za pośrednictwem łacińskim przejęte do języków europejskich. Pochodzi od Dionizosa – greckiego boga wina, sił witalnych, przyrody i ekstazy religijnej. Jego kult łączy się także z życiem pozagrobowym.

Dominik  -  Imię pochodzenia łacińskiego: dominicus – pański, należący do pana, od słowa dominus – pan (zwłaszcza w znaczeniu Bóg).

Donald  -  Imię pochodzenia celtyckiego. Staroirlandzkie Domnall, szkockie Domhnall oznacza silny tego świata lub władca świata [dumno + valos – świat i potężny, możny].

Edmund  -  Imię germańskie, złożone z elementów: ed- - majątek, dziedzictwo oraz -mund - opieka. Edmund zatem to opiekun dziedzicznej posiadłości.

Edward  -  Imię pochodzenia germańskiego, częste wśród królów angielskich. W pierwszym członie zawarty jest element ed-, co oznacza dobrobyt, posiadłość, majątek, dziedzictwo. Drugi człon stanowi element –wart (ward) – opiekun, obrońca, stróż. Całość może więc oznaczać – stróż dziedzicznej posiadłości.

Edwin  -  Jest to imię germańskie złożone z dwóch członów. W pierwszym członie występuje element ed- - majątek, dziedzictwo, natomiast drugi człon to -win - przyjaciel. Całość można interpretować jako przyjaciel dziedzicznej posiadłości.

Eliasz  -  Jest to imię biblijne z grupy imion teoforycznych. Pochodzi w hebrajskiego El-iyajahu – Pan mój wielki.

Emil  -  Imię pochodzenia łacińskiego: Aemilius (nazwa rodu rzymskiego), to zaś może pochodzić od słowa aemulare – rywalizować, starać się o coś, lub od słowa aemulus – zawodnik, rywal, konkurent, nie ustępujący innym, gorliwy, zapalczywy.

Eryk  -  Jest to imię dwuczłonowe pochodzenia północno-germańskiego (skandynawskiego). W pierwszym członie występuje element era- (Ehre) – zaszczyt. W drugim, częsty w imiennictwie germańskim element -rihhi – panowanie, władza. Całość oznaczała króla, który zaszczytnie panuje.

Eugeniusz  -  Imię pochodzenia greckiego złożone z cząstek eu- dobrze, dobry (tylko w złożeniach) i genos – ród, a więc całość oznacza dobrze (szlachetnie) urodzonego.

Fabian  -  Jest to imię łacińskie, utworzone od nomen gentilicium Fabius za pomocą sufiksu – anus (Fabianus). Z kolei Fabius pochodzi od wyrazu pospolitego faba, ae – bób. Jako cognomen oznaczał więc rolnika znanego z uprawy bobu.

Felicjan  -  Jest to imię łacińskie utworzone jako pochodne od Feliks, które oznacza urodzajny, szczęśliwy. W Polsce od XV wieku imię to zaczęto używać także w formie Szczęsny.

Feliks  -  Imię łacińskie, równoznaczne z przymiotnikiem felix – szczęśliwy, pomyślny, urodzajny. Kiedyś bardzo popularne w Kościele katolickim, tak że pod tym imieniem zastało wyniesionych do chwały ołtarzy aż ok. 90 świętych i błogosławionych. Polskim odpowiednikiem tego imienia jest rzadko zresztą u nas używana forma Szczęsny.

Filip  -  To męskie imię greckie należy do bardzo starych imion dwuczłonowych. Greckie Phílippos interpretuje się zwykle jako złożenie, w którego części pierwszej występuje temat przymiotnika phílos – przyjemny, miły, drogi, przyjaciel, miłośnik, a w części drugiej rzeczownik híppos – koń. Całość znaczy mniej więcej – lubujący się w koniach, znający się na koniach. Złożenia z wyrazem phílos były w języku greckim bardzo liczne (np. filozof z greckiego philósophos).

Franciszek  -  Jest to popularne imię męskie pochodzące od germańskiego frank (franco) – wolny, wolno urodzony (w odniesieniu do Franków, jednego z plemion germańskich urodzonych w wolności).

Fryderyk  -  To imię germańskie złożone z dwóch członów: fridu- – pokój, zadowolenie oraz -rihhi – panowanie, władza. Fryderyk zatem to władca pokoju, a może nawet władca zadowolony.

Gabriel  -  Hebrajskie imię biblijne, złożone z: geber – mąż silny oraz –el – Bóg. Stąd Gabriel to albo mąż Boży albo też Bóg jest moim męstwem.

Galileusz  -  Imię to pochodzi z języka arabskiego od słowa gaalal, które znaczy - geniusz, wielkość.

Gaweł  -  Imię to pochodzi z łacińskiego Gallus - Celt, a to zaś z celtyckiego ghas-los - przybysz, obcy. W Polsce imię to poświadczone jest także w postaci Gallus i Gawło.

Grzegorz  -  Imię pochodzenia greckiego: gregorios – szybki, zręczny, zwinny jak również gorliwy, pilny.

Gustaw  -  Imię pochodzenia germańskiego przyszło do Polski ze Szwecji. Składa się z dwóch członów: gote- - Got oraz -staf - laska, podpora. Całość więc znaczy - podpora plemienia Gotów.

Henryk  -  Imię pochodzenia germańskiego: heim - dom rodzinny, ojczyzna i –richi – potężny, mocny, władca. Całość więc można przetłumaczyć jako: pan domu, władca ojczyzny.

Hieronim  -  Imię pochodzenia greckiego, od słów: hierós – święty, poświęcony bóstwu oraz ónyma (ónoma) – imię. Całość znaczy – święte imię. Zawiera więc życzenia, by człowiek, który jej nosi był święty.

Hubert  -  Jest to imię męskie pochodzenia germańskiego. Składa się z dwóch członów hugu – rozum i –bert (berth, beraht) – sławny. Całość więc możemy przetłumaczyć jako – sławny rozum.

Znaczenie imion męskich;

Ignacy  -  Jest to imię, którego pochodzenie nie zostało ostatecznie wyjaśnione. Powszechnie łączy się je z łacińskim rzeczownikiem ignis – ogień. U pisarzy starożytnych występuje także w postaci Egnatius, ale trudno ustalić czy to jest to samo imię co Ignatius. Nie można też wykluczyć jego etruskiego pochodzenia.

Igor  -  Jest to ruska forma staronordyckiego imienia Ingvarr. Na Rusi należało do imion dynastycznych. Genetycznie jest to imię teoforyczne złożone z dwóch członów. W pierwszym zawarte jest imię Yngvi – imię boga germanów Freja, zaś w drugim wyraz -varr – czujny, od czasownika vera – czuwać. Całość więc można tłumaczyć jako: strażnik Yngviego.

Ireneusz  -  Jest to imię pochodzenia greckiego. Formalnie jest to użyty w charakterze imienia własnego przymiotnik eirenaíos – spokojny, pokojowy. Przymiotnik zaś pochodzi od rzeczownika eirēnē – pokój, spokojne życie. Imię greckie Eirenaios przejęli Rzymianie w wymowie Irenaeus, co stało się podstawą spolszczenia Ireneusz.

Iwan  -  To imię słowiańskie, które odpowiada naszemu Janowi. W średniowieczu zapisywano je jako Ivanus i pewnie dlatego wyodrębniono jej jako osobne imię.

Iwo  -  Imię Iwo (francuskie Yve; forma zależna biernik Yvon) jest prawdopodobnie pochodzenia frankońskiego - - cis. Bretońskie Ivo może pochodzić od spokrewnionej z germańską formy celtyckiej ivos, ale może także być przejęte od imienia św. Iwona. Żeńska forma tego imienia to Iwona.

Izaak  -  Imię biblijne syna Abrahama, pochodzące z hebrajskiego jishak – Bóg uśmiechnął się. Jest to jedno z wielu imion hebrajskich należących do grupy imion teoforycznych.

Jacek  -  Imię męskie wywodzące się zapewne od łacińskiej formy imienia Hiacynt (Hiacyntus). W wyniku przekształceń fonetycznych powstało najpierw imię Jacenty, a następnie forma Jacek przez dodanie sufiksu spieszczającego –ek.

Jakub  -  Jest to imię biblijne wywodzące się z hebrajskiego Jaaqob – niech Bóg strzeże. Ludowa etymologia łączyła je z rzeczownikiem aqueb – pięta (aluzja do Rdz 25,26). Warto też dodać, że samo imię odnaleziono też w Mezopotamii w brzmieniu Ja-ah-qu-el i na skarabeuszach egipskich Ja`qob-hr. Nie wykluczone, że imię to łączy się także w jakiś sposób z arabskim słowem jakub – drozd skalny.

Jan  -  Imię biblijne z grupy hebrajskich imion teoforycznych zawierające element Jo- pochodzący ze skrócenia Jahveh, Jehovah – Bóg. Imię Jan (Johhanan) znaczy – Bóg jest łaskawy.

Janusz  -  Jest to polskie spieszczenie imienia Jan. Formantem spieszczającym jest tu -usz, które dodawano do imienia chrześcijańskiego, do jego tematu lub jego części.

Jarosław  -  Jest to imię słowiańskie, złożone z elementów jaro- - ostry, surowy i -sław. Obok imienia męskiego poświadczone jest także imię żeńskie Jarosława.

Jeremiasz  -  Hebrajskie imię teoforyczne: Jirme-jahu – Bóg Jahwe dźwiga, Jahwe podnosi, wywyższa. Biblia grecka transkrybuje to imię jako Jeremías.

Jerzy  -  Imię pochodzenia greckiego: geórgios od georgos – rolnik, to zaś od georgeo – uprawiam (ziemię).

Joachim  -  Jest to imię biblijne, pochodzące od hebrajskiego Jehojaqim, co oznacza: Bóg da umocnienie lub, jak podają inne źródła, przygotowanie Panu.

Julian  -  Imię łacińskie pochodzące od imienia Juliusz (Julius) utworzone przy pomocy przyrostka –anus. Taki przyrostek dodawali do swego nomen gentilicium wyzwoleńcy i adoptowani. Utworzone w ten sposób cognomen dodawali z kolei do pełnego nazwiska pana lub adoptującego, który przyjmował ich do swego rodu. Iulianus – należący do Juliusza.

Juliusz  -  Jest to imię pochodzenia łacińskiego. Iulius to pochodzący z rodu Julia.

Kacper  -  Imię to pochodzi najprawdopodobniej z perskiego słowa gizbar – stróż skarbca (skarbnik), albo ze skrócenia perskiego imienia Gathaspar – wspaniały (albo ten, który dba o swoją cześć). W Polsce imię to występuje także w formie Kasper, Gasper, Gaspar.

Kajetan  -  Jest to imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie przydomek geograficzny od nazwy miasta w Lacjum - Caieta (po grecku Kaiata), utworzone za pomocą sufiksu -anus. Możliwe jest jednak, jak wskazuje włoska forma tego imienia (Gaetano), że jest ono późne, średniowieczne i pochodzi od włoskiej, dzisiejszej nazwy miasta Gaeta, a zlatynizowane zostało w łacinie kościelnej.

Kamil  -  Jest to imię męskie wywodzące się z rzymskiego cognomen Camillus, Casmillus. Jako wyraz pospolity camillus oznaczał pomocnika kapłana, a pierwotnie szlachetnego chłopca.

Karol  -  Imię pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od wyrazu pospolitego staro-wysoko-niemieckiego: karl, charal, charel, carl – małżonek, mąż. Do krajów słowiańskich dostało się dość wcześnie i uległo przeobrażeniom językowym. Prawdopodobnie od tego słowa w językach słowiańskich pochodzi nazwa panującego: pol. król, czes. král, ros. korol. Dziś używana forma Karol jest spolszczeniem łacińskiej formy Carolus.

Kasper  -  Imię to pochodzi najprawdopodobniej z perskiego słowa gizbar – stróż skarbca (skarbnik), albo ze skrócenia perskiego imienia Gathaspar – wspaniały (albo ten, który dba o swoją cześć). W Polsce imię to występuje także w formie Kacper, Gasper, Gaspar.

Kazimierz  -  Jest to dwuczłonowe imię słowiańskie, zawierające w pierwszym członie temat czasownikowy kazi- – kazić, niszczyć, a w drugim rzeczownik -mir – pokój. Grupa -ir rozwinęła się następnie w -er // -erz.

Klaudiusz  -  Jest to imię pochodzenia łacińskiego utworzone od męskiej formy nomen gentilicium Claudius. Nazwa rodu Klaudiuszów pochodzi od miasta Clausus.

Konrad  -  Dwuczłonowe imię germańskie, złożone z elementów kuoni- (küene) – śmiały oraz –rat – rada. Całość oznacza: śmiały w radzie.

Kordian  -  To polskie imię literackie utworzone przez Słowackiego. Podstawą tego imienia jest łacińskie słowo cor, cordis - serce, umysł, uczucie, odwaga, rozum.

Kostek  -  Jest to zdrobnienie od imienia Konstantyn, które pochodzi od nazwiska rzymskiej rodziny Constantinus, które z kolei pochodzi od jednego z łacińskich słów: constans - wierny, stały, pewny.

Krystian  -  Imię pochodzenia łacińskiego od słowa christianus - Chrystusowy, chrześcijański, chrześcijanin, które z kolei wywodzi się od łacińskiej formy imienia Jezusa Chrystusa - Christus.

Krzysztof  -  Imię to wywodzi się z języka greckiego Christophóros i oznacza – przynoszący, rodzący Chrystusa lub noszący (w sobie), wyznający Chrystusa.

Ksawery  -  Jest to samodzielne imię męskie oderwane od dwuczłonowego imienia Franciszek Ksawery, łacińskie Franciscus Xaverius, czyli urodzony na zamku Xawier (dziś Javier w Nawarze w Hiszpanii).

Leon  -  Jako imię własne pojawia się już u starożytnych Greków. Greckie Léōn było pierwotnie zdrobnieniem imion dwuczłonowych typu Leō-chárēs lub też Auto-léōn, Panta- léōn. W imionach tych zmieszały się dwa wcześniejsze typy z wyrazem laós (léōs) – lud oraz léōn – lew. Samo skrócenie Léōn Grecy rozumieli prawdopodobnie jako równe nazwie léōn – lew. U słowian prawosławnych greckie Léōn zostało przetłumaczone jako Lew i używane jest do dziś.

Lucjan  -  Imię pochodzenia łacińskiego. Wśród Rzymian stanowiło tzw. cognomen od imienia Lucius czyli Lucjuszowy. Lucius zaś pochodzi od lux, -cis – światło, a więc imię może oznaczać: świetlisty, jasny.

Ludwik  -  Jest to imię pochodzenia germańskiego. W pierwszym członie zawarty jest element hlut- (chlod-, chlud-) – sławny, a w drugim –wik (-wig) – walka, bitwa. Było to częste imię królów frankońskich, które pierwotnie zapisywano jako Clodvig, Clodwig, Chlodwig, Chludwig. Po zaniku nagłosowego ch- powstała forma niemiecka Ludwig. Dalszy rozwój doprowadził do powstania francuskiej formy Louis, ulubionego imienia królów francuskich. We Francji i Włoszech doszło do identyfikacji imion Alojzy i Ludwik. Tak więc Luigi oznacza zarówno Alojzego, jak i Ludiwka, podobnie jak we Francji Louis.

Łukasz  -  Imię to pochodzi najprawdopodobniej ze skrócenia imienia greckiego Lukanós i funkcjonuje jako spieszczenie. Odpowiadałoby znaczeniowo imieniom łacińskim Lucius – urodzony o świcie, Lucanus – pochodzący z Lukanii.

Maciej  -  Hebrajskie imię teoforyczne Mattatyah (po grecku Matthies) znaczy dar Jahwe.

Maksymilian  -  Imię pochodzenia łacińskiego, Maximilianus od formy Maximillus, która jest spieszczeniem imienia Maximus, które znaczy - bardzo duży, największy.

Marceli  -  Imię pochodzenia łacińskiego, wywodzące się z jednej z gałęzi rodu Claudia od łacińskiej formy imienia Marcus (Marek). Tak więc Marcellus, powstałe przez dodanie sufiksu -ellus, znaczy tyle co Markowy. W innych językach imię to brzmi Marcel, Mercello.

Marcin  -  Jest to łacińskie imię teoforyczne, utworzone od imienia boga wojny Marsa (Mars Martis). Martinus (dla kobiety Martina) to pierwotnie należący do Marsa, poświęcony Marsowi.

Marek  -  Jest to imię łacińskie (Marcus), jedno z niewielu imion właściwych znanych w Rzymie od czasów archaicznych. Imię Marcus pochodzi od imienia boga wojny, Marsa (Mart-icos).

Marian  -  Jest to imię pochodzenia łacińskiego, wywodzące się z cognomen utworzonego od nazwiska rodowego Marius. Sufiks –anus oznacza przynależność, zatem Marianus to należący do Mariusza, przyjęty do rodu Mariuszów.

Mariusz  -  Rodowe imię łacińskie Marius – nazwa rodu rzymskiego, która z kolei może wykazywać powiązania z Marią, chociaż nazwa tego rodu powstała niezależnie od tego imienia.

Mateusz  -  Imię pochodzenia hebrajskiego: mattai lub matja (skrót od Mattenaj lub Mattiitia) - Bóg dał, dar Boży, poprzez grecką formę Matthaios. Imię to jest odpowiednikiem polskich imion: Bożydar lub Bogdan oraz greckiego imienia Teodor.

Michał  -  Imię pochodzenia hebrajskiego: Mika- ’el – któż jak Bóg.

Mieczysław  -  Jest to imię sztuczne, które upowszechniło się w Polsce w wyniku błędnego odczytania słowiańskiego imienia złożonego Miecisław // Mietsław, zapisywanego jako Mieczsław. W wyniku skojarzenia pierwszego członu z mieczem (zamiast czasownika mietać – rzucać) dziś imię to rozumiane bywa jako sławny mieczem.

Mikołaj  -  Jest to imię wywodzące się z greckiego Nikólaos poprzez łacińskie Nicolaus. Pierwszy człon tego imienia to rzeczownik nikē – zwycięstwo, natomiast drugi element –laos – oznacza lud.

Narcyz  -  Imię pochodzenia greckiego Nárkissos, od mitycznego Narcyza, syna boga rzeki Kephisos i nimfy Liriope. Jest on symbolem autoerotyzmu, zakochania się w sobie.

Natan  -  Jest to imię hebrajskie, które oznacza - dany przez Boga, a więc znaczeniowo przypomina takie imiona, jak greckie z pochodzenia Teodor i Dorota czy polskie Bogdan i Bożydar.

Natanael  -  To imię pochodzenia semickiego (hebrajskiego) z dużej grupy imion teoforycznych, zawierających element -el – Bóg, Pan. Hebrajskie Nethanehel oznacza – ten, którego Bóg dał.

Nikodem  -  Imię pochodzenia greckiego z grupy dwuczłonowych imion złożonych. Ma budowę podobną jak imiona Nikokrátēs, Nikómachos, Nikomédēs, Nikóstratos, Nikosthénēs, Nikólaos. W pierwszym członie występuje rzeczownik níkē- - zwycięstwo, a w drugim -demos – lud.

Norbert  -  Jest to imię germańskie, złożone z członów nord- - północny i –bert (beraht) – sławny, znakomity. Całoś więc można tłumaczyć jako – sławny mąż z północy.


Olgierd  -  Jest to imię pochodzenia litewskiego o niejasnej etymologii. Na gruncie litewskim jest tworem złożonym z elementów al- (jak w imieniu litewskim Al-mantas) i -girdas. Pierwszy człon jest niejasny, natomiast drugi łączy się z czasownikiem girti - chwalić, sławić. W Polsce imię było znane, choć w użycie weszło dopiero w XIX wieku.

Oliwier  -  Jest to imię pochodzenia celtyckiego Olibhéart - lubiący pić, albo normandzkiego Anleifer - przodek. Niektórzy łączą je także z romańską nazwą oliwki (Olivier), jako imię symbolizujące pokój. Znana jest też zanglicyzowana forma tego imienia - Oliwer oraz postacie zlatynizowane - Oliwariusz i Oliweriusz.

Oskar  -  Imię germańskie. Pierwotnie miało postać Ansgar, gdzie ans-/as- – jest imieniem bóstwa staroskandynawskiego Asa, a -gar/-ger, to włócznia, oszczep. Całość znaczy więc tyle co, ten, kto otrzymał włócznię z rąk Asa lub ten, kto jest włócznią (w ręku) Asa. W tym kształcie imię to trafiło do nas bezpośrednio z języków skandynawskich, a nie z niemieckiego.


Znaczenie imion męskich;


Pankracy  -  Jest to imię pochodzenia późnołacińskiego, utworzone na podstawie greckiego przymiotnika pankratēs – wszechmogący, zwycięski.

Patryk  -  Imię pochodzenia łacińskiego: patricius – szlachetnie urodzony, zasiadający w senacie.

Paweł  -  Imię pochodzenia łacińskiego. Pierwotnie imię właściwe nadawane dziecku w związku z jakąś cechą fizyczną. Pierwotne znaczenie tego imienia to – mały. Później mogło też być używane w funkcji cognomen.

Piotr  -  Chrześcijańskie imię greckie (Petros) pochodzące od rzeczownika pospolitego petra – skała, opoka. Jest odpowiednikiem aramejskiego wyrazu kefas – skała, opoka użytego w funkcji przydomka. Należy do najwcześniejszych imion chrześcijańskich.

Przemysław  -  Jest to słowiańskie imię wtórne, utworzone po zatarciu się świadomości budowy gramatycznej imion. Pierwotna poprawna forma imienia to Przemysł. Było to złożenie składające się z przedrostka prze- i tematu rzeczownikowego tego samego, co w wyrazach pospolitych u-mysł, za-mysł, na-mysł.

Radomir  -   Jest to imię słowiańskie złożone z dwóch członów: tematu przymiotnikowego rado - rad i rzeczownika mir - miły.

Radosław  -  Jest to imię słowiańskie złożone z członów rado- i -sław. Imię to używane jest w Polsce od XII wieku.

Rafał  -  Jest to imię hebrajskie z grupy imion teoforycznych, zawierające element –el to znaczy Pan, Bóg. Tak więc hebrajskie Rapha’el trzeba interpretować jako Bóg uzdrawia.

Rafał  -  Jest to imię hebrajskie z grupy imion teoforycznych, zawierające element –el to znaczy Pan, Bóg. Tak więc hebrajskie Rapha’el trzeba interpretować jako Bóg uzdrawia.

Remigiusz  -  Jest to imię pochodzenia łacińskiego – Remigius utworzonego od słowa remigium – wiosło. Pierwotnie mogło więc oznaczać człowieka wyrabiającego wiosła.

Robert  -  Imię pochodzenia germańskiego składające się z dwóch członów: hröd (hruod) – sława, chluba i beraht – wspaniały, lśniący, jaśniejący. Zatem całość można tłumaczyć jako – aby promieniował sławą, aby słynął wszędzie.

Roman  -  Imię pochodzenia łacińskiego. Przymiotnik romanus – rzymski, Rzymianin pochodzący od Roma – Rzym.

Romuald  -  Dwuczłonowe imię germańskie składające się ze słów: hrōn (hruon) – sława, chluba oraz waltan – rządzić, panować. Całość możemy więc przetłumaczyć jako: ten, kto słynie z rządzenia, którego rządy są sławne.

Rudolf  -  Jest to germańskie imię złożone z dwóch członów: hröd / hruod – sławny i wolf – wilk. Całość więc znaczy tyle co: oby był sławny jak wilk (tzn. znany ze swej siły i przebiegłości). Imię to występuje także w formie zdrobniałej Raul, Ralf, Rolf.

Ryszard  -  Imię pochodzenia germańskiego: richi – potężny, bogaty i hart/hard – mocny, trwały. Całość oznacza więc: aby był potężnym i trwale rządzącym wladcą i panem.

Sebastian  -  Imię pochodzenia łacińskiego. Na gruncie łacińskim było to cognomen utworzone od greckiego słowa sebastós – święty, znakomity, przy pomocy sufiksu –ianus.

Sergiusz  -  Jest to imię pochodzenia łacińskiego, pierwotne imię rodowe Sergius. Ród Sergia był starym rodem patrycjuszowskim. Pochodzenie nazwy rodu nie zostało jednoznacznie wyjaśnione. Nie można wykluczyć źródła etruskiego, jak przy wielu nazwach rodów rzymskich.

Seweryn  -  Imię pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od przymiotnika severus – surowy, poważny, twardy, srogi. Severinus natomiast, to należący do rodu Sewerów.

Stanisław  -  Jest to jedno z najbardziej popularnych imion męskich w Polsce. Z punktu widzenia gramatycznego jest to dwuczłonowe złożenie. W członie pierwszym występuje temat czasownikowy stani- od czasownika stać, a jako drugi człon użyty jest element -sław.

Stefan  -  Imię greckie Stéphanos pochodzące od rzeczownika stéphanos – wieniec, korona. W Polsce znane w postaciach: Szczepan (od X wieku) oraz Stefan. Formy te z czasem stały się dwoma niezależnymi imionami.

Sylwester  -  Jest to imię pochodzenia łacińskiego (Silvester), pierwotnie cognomen, utworzone od przymiotnika silvestris, -e - leśny, mieszkający w lesie.

Szczepan  -  Jest to imię pochodzenia greckiego Stéphanos utworzone od greckiego stéphanos – korona, wieniec. Forma Szczepan jest przystosowaniem fonetycznym do języka polskiego formy łacińskiej Stephanus. Przyswojenie imienia nastąpiło przed XIII wiekiem o czym świadczy zachowanie -p- w miejscu łacińskiego -ph- zamiast późniejszego -f- (jak w imieniu Stefan).

Szymon  -  Imię pochodzenia hebrajskiego: szim’ ôn – Bóg wysłuchał. Jest to jedna z dwóch form odpowiadających nawie hebrajskiej, która zresztą w Biblii występuje w dwóch odmianach: ta druga to Sziméon. Po polsku obocznością Szymona jest forma Symeon.

Sławomir  -  Jest to imię słowiańskie złożone z elementów sławo- – sława i -mir – pokój. Człony tego imienia mogły ulec kolejno przestawieniu, w wyniku czego powstało nowe imię Mirosław.

Tadeusz  -  Jest to imię biblijne, wywodzące się z języka aramejskiego, w którym thad-daj oznaczało człowieka o szerokiej piersi.

Teodor  -  Jest to imię teoforyczne pochodzeniagrckiego zawierające w członie pierwszym element theó- (theós) – Bóg, a w drugim –dōros (dōron – dar) – darowany. Całość Theódōros można interpretować jako dar Boga. Polskim odpowiednikiem tego imienia może być Bożydar.

Tomasz  -  Imię to pochodzi z języka aramejskiego od słowa toma – bliźniak (greckie dídymos). W piśmiennictwie greckim występują formy: Thōmas lub Dídymos. Z greki imię to przeszło do łaciny, a następnie do innych języków.

Tristan  -  Jest to imię celtyckie Drystan - wrzawa, zgiełk, podniecenie, niepokój, tumult, wzburzenie, które pod wpływem francuskiego triste - smutny, zostało przekształcone w imię Tristan.

Tymon  -  Jest to imię pochodzenia greckiego utworzone od imion założonych typu Timótheos przy pomocy sufiksu -ōn i odrzucenia drugiej części. W ten sposób utworzone imiona pochodne były albo spieszczeniami, albo przezwiskami.

Tymoteusz  -  Jest to imię teoforyczne pochodzenia greckiego Timótheos złożone z członów: timé – cześć i -theos – Bóg. W języku greckim istniało też inne imię, które było odwróceniem imienia Tymoteusz, a mianowicie Theótimos.

Tytus  -  Jest to jedno z najstarszych imion łacińskich, tzw. imię właściwe. W funkcji imienia własnego użyty został rzeczownik pospolity titus – dziki gołąb. Imię to występuje zarówno w formie męskiej – Titus, jak i w formie żeńskiej – Tita. W inskrypcjach etruskich występują imiona: Tetus i Tetina.

Wacław  -  Imię zapożyczone z języka czeskiego, któremu odpowiada polska forma Więcesław (Więcsław, Więsław i Więcław).

Waldemar  -  Imię męskie pochodzenia germańskiego składające się z dwóch członów waltan – panować, rządzić i mari, mar – sławny.

Walenty  -  Imię pochodzenia łacińskiego z pierwotnego cognomen Valens powstałego od imiesłowu valens – mocny, potężny.

Walery  -  Jest to imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie imię rodowe. Valerius, to pierwotnie człowiek z rodziny Valeria. Nazwa rodu wywodzi się prawdopodobnie z języka etruskiego. U niektórych pisarzy starożytnych ród Valeria ma nazwę Valesia.

Wiesław  -  Jest to forma skrócona imienia słowiańskiego Wielisław. Inni podają, że może ono też pochodzić od imienia Więcesław, Więsław (przez błędne odczytanie wyszło Wiesław).Valesia.

Wiktor  -  Imię męskie pochodzenia łacińskiego od rzeczownika victor, -ris – zwycięzca.

Wincenty  -  Jest to imię wywodzące się z łaciny z pierwotnego cognomen Vincentius, utworzonego od imiesłowu czynnego vincens, -tis od czasownika vinco, -cere, co oznacza zwyciężać. Znaczeniowo byłoby to imię synonimiczne od imienia Victor. Forma żeńska brzmiała Vincentia.

Witold  -  Jest to imię pochodzenia litewskiego - Výtautas. Składa się ono z dwóch członów: vý- oraz -tautas. Pierwszy człon pozostaje etymologicznie w związku z czasownikiem výti - gnać, a drugi z wyrazem tauta - lud. Sens imienia można więc rozumieć jako: wiodący lud, przewodzący ludowi.

Wojciech  -  Imię pochodzenia słowiańskiego: woj- wojownik, wojowanie i –ciech, element znany także z takich wyrazów jak uciecha, czy pociecha. Całość może więc znaczyć: ten, który znajduje uciechę, radość w wojowaniu, kogo cieszy walka.

Władysław  -  Jest to czeska forma imienia słowiańskiego znanego dawniej w Polsce w formie Włodzisław. Imię to zawiera w pierwszym członie temat czasownikowy włodzi- - władać, panować, a w drugim -sław. Imię poświadczone jest od XI wieku w zlatynizowanej formie Ładysław (Ladislaus), Władysław i Włodzisław. Od XIII wieku w większości zapisów przeważa forma czeska Władysław.

Włodzimierz  -  Imię słowiańskie złożone z dwóch członów: tematu czasownikowego włodzi- - panować oraz przymiotnika mierz - sławny. Znana jest także forma Włodzimir składająca się z tego samego tematu oraz rzeczownika mir - pokój. W Polsce imię to używane od XIII wieku także w formie: Władzimir, Władymir.

Zbigniew  -  Słowiańskie imię złożone, którego czynnik pierwszy stanowi temat czasownika zbyć, pozbyć, a członem drugim jest rzeczownik –gniew. Dzisiejsza forma tego imienia powstała wskutek mylnego odczytania zapisów średniowiecznych gdzie było imię Zbygniew. Poprawne -y- zachowało się w zdrobnieniach (np. Zbyszek).

Zdzisław  -  Imię to wywodzi się z języków słowiańskich, a oznacza w przybliżeniu – podziwiać sławę.

Zenon  -  Jest to greckie imię teoforyczne, zawierające imię Zeus w formie Dzēn. W łacinie imię występowało w formie Zeno i Zenon.

Zygmunt  -  Germańskie imię dwuczłonowe złożone z elementów: sigi – zwycięstwo i –mund – opieka, pomoc, obrona. Tak więc germańskie Sigmund znaczy tyle, co obrona przez zwycięstwo.

Znaczenie imion żeńskich;

Ada  -  Jest to zdrobniała forma angielskiego imienia Adelajda. Imię to pochodzi z języka starogermańskiego od słowa Adalheidis które pochodzi od dwóch innych słów adal - szlachetny, wspaniały oraz heid - rodzaj, typ.

Adela  -  Imię żeńskie pochodzenia germańskiego, choć do języka polskiego przyszło z języka francuskiego. Na gruncie germańskim było to pierwotnie skrócenie od imion dwuczłonowych typu Adalberga, Adalgundis, Adalheid, Adallinda, w których w pierwszej części występował rzeczownik adal – szlachetny ród, szlachetny stan. Jako osobne imię Adela jest poświadczone już w XI wieku. Z francuskiego Adèle dostało się do różnych języków europejskich.

Adrianna  -  Jest to łacińskie imię żeńskie pochodzące od męskiego Hadrianus lub Adrianus, to znaczy należący do miasta Hadrii w Picenum (Włochy). W Polsce występuje też w postaci Adriana.

Agata  -  Imię żeńskie, pochodzące z języka greckiego agathé – dobra, wspaniała. W języku greckim było też imię męskie Agathós. Niektórzy przypuszczają, że imion te powstały wtórnie, przez skrócenie, z imion złożonych typu Agathódōros, Agathoklē.

Agnieszka  -  Imię to najprawdopodobniej pochodzi z języka greckiego hagné – czysta, dziewicza, nieskalana [łac. Agnes]. Do języka polskiego trafiło za pośrednictwem czeskim przez dodanie przyrostka –ka.

Aldona  -  Jest to imię pochodzenia litewskiego. Etymologia tego imienia nie jest jasna. Może ono zatem pochodzić od staropruskiego imienia dwuczłonowego Aldegut, albo od białoruskiego imienia Ałdonia (greckie Eudokia).

Aleksandra  -  Jest to imię żeńskie pochodzenia greckiego. Zostało ono utworzone od męskiego imienia Aleksander, które należy do bardzo starych greckich imion dwuczłonowych. Pierwsza część składowa tego imienia wywodzi się od czasownika aléksō – bronię, wspomagam, a druga od rzeczownika anér (gen. andrós) – mąż, mężczyzna. Całość więc może być interpretowana jako broniący mężów, troszczący się o mężów. Znane zdrobnienia to Ola, Oleńka.

Alicja  -  Imię żeńskie, które można interpretować jako pochodzące od męskiego imienia Aleksy. Dawniej imię to łączono z greckim słowem alétheia – prawda, w łacinie średniowiecznej zapisywane jako alitia, alicia. Istnieje też pogląd że jest to forma spieszczona imienia Adelajda

Alina  -  Imię pochodzenia germańskiego – zdrobniona lub skrócona forma od takich imion jak Adelajda, Adelina – [adal – szlachetny ród]. Niektórzy językoznawcy dopatrują się w tym wpływów arabskich ze znaczeniem ładna, godna (czci), dostojna. Może mieć też związek z imieniem Halina na takiej samej zasadzie jak Anna-Hanna. W każdym razie imię to nie ma pewnej etymologii.

Amanda  -  Imię to pochodzi od łacińskiego imienia męskiego Amandus, które z kolei wywodzi się od czasownika amare - kochać. Amandus to dosłownie ten , który powinien (musi) być kochany.

Amelia  -  Jest to imię żeńskie pochodzenia niemieckiego od słowa amel / amal – pracowity, niezmordowany. Imię to najprawdopodobniej jest skrótem imienia Amelberga lub Amalberga. Występuje też w formie Amalia.

Anastazja  -  Imię żeńskie pochodzenia grecko-chrześcijańskiego. Jako wyraz pospolity gr. anástasis znaczy zmartwychwstanie. W charakterze imienia Anástasis kryła się zapewne aluzja do Zmartwychwstania Chrystusa.

Aneta  -  Jest to francuska forma hebrajskiego imienia Anna, (hebrajskie hannah - łaska).

Angelika  -  Jest to imię żeńskie pochodzenia grckiego od aggelikos, -e, -on poprzez łacińskie angelicus, -a, -um i oznacza tyle co anielski. Imię to często używane we Włoszech w formie Angelica (wymawiane jako Andżelika) dotarło także do Polski. Wydaje się, że imię to bierze swój początek od imienia Angela, Angelina (posłaniec, zwiastun, anioł). Polskim odpowiednikiem tego imienia jest Aniela.

Aniela  -  Imię pochodzące z łacińskiej formy Angela, będącej żeńskim odpowiednikiem imienia Angelus, które z kolei wywodzi się z greckiego ángelos – posłaniec, wysłannik. A zatem Aniela to tyle co wysłanniczka.

Anita  -  Jest to hiszpańskie zdrobnienie imienia Anna albo skrócona forma imienia Juanita.

Anna  -  Imię pochodzenia hebrajskiego [hebr. hanna – łaska], jedno z najpopularniejszych imion w Polsce.

Augustyna  -  Imię żeńskie pochodzenia łacińskiego odpowiadające znaczeniowo męskiemu imieniu Augustyn, które z kolei zostało utworzone od przymiotnika augustus – boski, święty wspaniały. Imię to można interpretować jako żeńską formę od Augustyn lub jako spieszczenie albo jako rodzaj patronimikum od August (córka Augusta).

Barbara  -  Imię to może mieć etymologię grecką lub łacińską. Mianowicie grecki przymiotnik bárbaros znaczy tyle co nie mówiący po grecku, niekulturalny, barbarzyński. Jako określenie innych ludów to słowo przejęli Rzymianie. Użyte jako rzeczownik bárbaros oznaczało każdego cudzoziemca. Tak więc Barbara to po prostu cudzoziemka. Mamy także poświadczoną męską formę tego imienia Barbarus.

Beata  -  Imię pochodzenia łacińskiego od beata – błogosławiona, szczęśliwa; taka, której się szczęści, dobrze wiedzie, jest bogata.

Beatrycze  -  Imię znane już w czasach cesarstwa rzymskiego w postaci Beator dla mężczyzny i Beatrix dla kobiety. Jego interpretacja jest jednak trudna. Jedni opowiadają się za tym, że jest to użyte w charakterze imienia własnego tzw. nomen agentis od czasownika beare - uszczęśliwiać. Inni dostrzegają tu przejaw ludowej wymowy rzeczownika viator i viarix - podróżnik, podróżniczka, znanego z różnych zapisów jako imię własne Viator i Viatrix. Jest również możliwe, że imię to zostało utworzone od przymiotnika beatus - szczęśliwy. Dziś najczęściej używa się włoskiej formy tego imienia - Beatrycze, choć zasady języka polskiego wymagałyby raczej formy Beatrycza.

Beniamin  -  Męskie imię hebrajskie Ben-jamin - syn prawicy. W języku polskim istnieje słowo beniaminek używane w stosunku do najmłodszych synów w rodzinie czy najmłodszych członków zespołu.

Bernadeta  -  Imię żeńskie pochodzenia francuskiego. Francuskie Bernadette, znane głównie z południa Francji, formalnie rzecz biorąc jest zdrobnieniem gwarowej formy żeńskiej imienia Bernadet, utworoznego oczywiście od imienia męskiego Bernard.

Bogumiła  -  Jest to słowiańskie imię żeńskie pochodzące od męskiego imienia Bogumił. Imię to jest złożone z dwóch członów. Pierwszy to wyraz Bóg, natomiast drugi człon stanowi przymiotnik miła.

Bolesława  -  Imię żeńskie pochodzące od męskiego Bolesław, które z kolei jest interpretowane jako złożenie z przysłówkowego rdzenia bolje- - dużo, więcej oraz -sław od rzeczownika - sława.

Bożena  -  Stare imię słowiańskie utworzone zapewne przez skrócenie imion dwuczłonowych, np. Bożebor, Bożeciech, Bożydar. Do pierwszego członu (boż- - od Bóg, boży) dodano przyrostek spieszczający: -ana, -ena, -ina. W Polsce imię to poświadczone jest także w postaci: Bożana, Bożechna oraz jako imię męskie Bożan.

Bronisława  -  Imię żeńskie pochodzenia słowiańskiego utworzone od imienia męskiego Bronisław. W pierwszym członie imię to zawiera element broni-, który pochodzi od słowa bronić, a w drugim rzeczownik -sława.

Brygida  -  Imię pochodzenia celtyckiego od rdzenia brig-/brigo- szczyt, siła, cnota, męstwo. Według innej teorii imię to pochodzi od celtyckiej bogini Brigantii i oznacza: wyniosła, wysoka.

Cecylia  -  Imię pochodzenia łacińskiego od nazwiska rodowego Caecilii, które z kolei związane jest z nazwą miejscową Caeculo, skąd ten ród się wywodził. Sam przymiotnik caecus, -a, -um, znaczy ślepy, ciemny, wątpliwy.

Celina  -  Jest to imię pochodzenia łacińskiego, które etymologicznie łączy się z wyrazem caelum – niebo. Obok formy Celina (Caelina) istnieje też forma Caelia oraz imiona męskie: Celinus (Caelinus) i Caelius.

Dagmara  -  Jest to żeńska forma imienia Dagmar, które ma pochodzenie celtyckie i oznacza - wielki przez dobroć lub germańskie i oznacza - mąż jasny jak dzień.

Daniela  -  Jest to żeńska forma biblijnego imienia męskiego Daniel, które znaczy tyle co: Bóg osądził.

Danuta  -  Jest to imię pochodzenia litewskiego. Jednak etymologia jest trudna do wyjaśnienia. Element -ut pełni funkcję zdrabniającą. Człon pierwszy łączyć można z nazwiskami litewskimi: Danejko, Danejkowicz (od nazwy miejscowej Daneikai), które mogą być utworzone od białoruskiej postaci imienia Daniel, Daniło. Ale to jest tylko pewien trop jeśli chodzi o wyjaśnienie znaczenia tego imienia.

Daria  -  Jest to imię żeńskie od męskiego Dariusz. Grecy przejęli perskie imię Darajawahusz - dzierżący dobro, nadając mu formę Dareios, co przejęła z kolei łacina jako Darius.

Diana  -  Imię to znane jest jako imię rzymskiej bogini lasów i zwierząt. Etymologia imienia nie jest zbyt jasna. Przypuszcza się, że pochodzi ono ze skrócenia pierwotnego imienia Diviana, którego znaczenie łączyć trzeba ze słowem divus – boski.

Dobrawa  -  Imię pochodzenia słowiańskiego utworzone od tematu dobr- - dobry za pomocą sufiksu -awa. W Wielkopolsce znane jako Dobrochna - pełna dobroci.

Dobrosława  -  Imię słowiańskie złożone z elementu dobro- i elementu sława. Dobrosława to osoba mająca dobrą sławę.

Doda  -  Jest to żeńskie imię pochodzenia germańskiego. Utworzone zostało od męskiego imienia Dodo. W wiekach późniejszych może być też rozumiane jako powstałe na gruncie angielskim skrócenie imienia greckiego Dorothea (Dorota).

Dominika  -  Imię pochodzące z łacińskiego przymiotnika rodzaju żeńskiego dominica – pańska. Imię to nadawano najpewniej dziewczętom urodzonym w niedziele.

Dorota  -  Imię żeńskie pochodzenia greckiego. U Greków istniały dwa imienia bardzo podobne: męskie Dorótheos i żeńskie Dorothéa. W części pierwszej występuje rdzeń rzeczownika doron – dar, natomiast w drugiej odpowiednio – theós – bóg, ewentualnie – theá – bogini. Dlatego Dorothéa bywa rozumiana na gruncie greckim jako dar od boga (bogini).

Edyta  -  Imię pochodzenia germańskiego. Ze staroangielskiego ead – posiadania, bogactwo i guth – walka czyli walcząca o bogactwo, majątek lub bogata dzięki walce. Teoretycznie możliwe jest także wyprowadzenie znaczenia tego imienia od łac. rzeczownika editus – potomek lub przymiotnika editus – podniesiony, wysoki, wybitny.

Eleonora  -  Jest to imię semickie z grupy imion teoforycznych, zawierających element el- – Bóg, Pan. Całość można interpretować jako – Bóg jest moją światłością.

Eliza  -  Jest to skrócona forma imienia Elżbieta, pochodząca od formy niemieckiej Elisabeth i formy włoskiej Elisabetta, używana jako imię samodzielne od XIX wieku.

Elwira  -  Imię niejasnego pochodzenia i tym samym równie tajemniczego znaczenia. Przeważa pogląd, iż wywodzi się ono z jeżyka arabskiego za pośrednictwem hiszpańskiego, a jego pierwotna postać była Elmira lub Almira - wyniosła, dumna, księżna. Inni uważają, że jest to imię gockie Alwara - opiekunka, obrończyni wszystkich lub złożone z elementów germańskich: adal, edel - szlachetność, cnota i -ward - obrońca, stróż. Całość znaczyłaby: (oby) broniła dobrych cech, cnót lub (oby) broniły jej cnoty, zalety.

Elżbieta  -  Imię hebrajskie Elisheba, z grupy imion teoforycznych z elementem el- Bóg. Całość można interpretować jako: Bóg moją przysięgą. Do Europy przyszło wraz z chrześcijaństwem.

Emilia  -  Jest to imię żeńskie wywodzące się od nazwy rzymskiego rodu Aemilia, prawdopodobnie etruskiego pochodzenia. Odpowiednikiem męskim jest imię Emil.

Eugenia  -  Jest to imię żeńskie pochodzenia greckiego. Postać Eugenia to najprawdopodobniej zastąpienie na gruncie łacińskim formy Eugénea, albo po prostu żeńska forma od męskiego imienia Eugénios, które oznacza - dobrze urodzony, z dobrego rodu.

Ewa  -  Imię biblijne pochodzenia hebrajskiego od słowa hawwah – dająca życie, ożywiająca, matka. Imię pierwszej kobiety jest czasem łączone z arabskim słowem hayya – wąż, ale teoria ta nie ma wielu zwolenników.

Ewelina  -  Imię to nie ma jasnej etymologii. Może pochodzić od celtyckiego słowa eiblin - radość, a może od francuskiego aveline - orzeszek. Może to być także rozszerzona wersja imienia Ewa i jako takie występuje w Polsce od XIX wieku.

Faustyna  -  Jest to imię pochodzenia łacińskiego, żeńska forma pierwotnego cognomen Faustinus, które z kolei zostało utworzone od przymiotnika faustus – szczęśliwy, błogi, pomyślny, za pomocą przyrostka –inus i oznacza przynależność do kogoś o imieniu Faust.

Felicja  -  Jest to imię żeńskie pochodzące z języka łacińskiego od męskiego imienia Feliks (łac. felix – szczęśliwy). Utworzone zostało na zasadzie analogii do imion żeńskich od nazwy rodowej (np. Cornelius – Cornelia).

Fiona  -  Jest to żeńska forma męskiego imienia Fionn. Fionn jest to imię irlandzkie, które znaczy - sprawiedliwy.

Franciszka  -  Jest to imię żeńskie utworzone od męskiego imienia Franciszek, które z kolei wywodzi się z języka włoskiego od określenia francesco – Francuz, Francuzik.


Znaczenie imion żeńskich;

Gabriela  -  Jest to żeńska forma hebrajskiego imienia Gabriel oznaczającego: mąż silny Bogiem, Bóg jest silny lub mąż Boży.

Genowefa  -  To imię składające się z dwóch elementów pochodzących z różnych języków: łac. geno – ród i germańskie – wifa – kobieta; czyli kobieta ze szlachetnego rodu.

Gerard  -  Jest to imię pochodzenia germańskiego, złożone z elementów: ger- – oszczep, dzida oraz -hard – mężny, odważny, trwały, mocny.

Gertruda  -  Jest to imię germańskie złożone z członów: ger- – oszczep, dzida oraz -trude – wierny, drogi, miły. Całość może więc oznaczać wierna w sztuce władania dzidą lub oszczepem. Formą skróconą tego imienia jest Gerda i Truda.

Gizela  -  To germańskie imię żeńskie pochodzi od gisil - strzała. Było to imię przenośne (metominiczne) oznaczające pewną cechę człowieka, w tym wypadku szybkość.

Gloria  -  Imię pochodzenia łacińskiego od słowa gloria - chwała.

Grażyna  -  Jest to imię literackie. Jego powstanie zawdzięczamy A. Mickiewiczowi, który swój poemat zatytułował Grażyna. ¬ródło tego imienia tkwi w języku litewskim, a jest nim przymiotnik grażus - piękny. Imię przyjęło się jako imię chrzestne i do dziś jest popularne.

Halina  -  Jest to imię żeńskie utworzone od Alina przez dodanie nagłosowego, przydechowego H- (tak jak np. Hanna // Anna).

Hanna  -  Jest to imię żeńskie utworzone od imienia Anna przez dodanie nagłosowego, przydechowego H- (tak jak np. Alina // Halina).

Helena  -  To mitologiczne imię (córka Zeusa, żona Menelaosa) może pochodzić od greckiego słowa helē – blask, jasność lub helánē – pochodnia. Istnieje także inna teoria tłumacząca to imię. Według niej może się ono wywodzić od słowa helené – kosz trzcinowy. Co roku odbywały się tzw. helenoforie, czyli procesje z koszami trzcinowymi, w których panny na wydaniu niosły do świątyni Artemidy kołacze. Tak więc osoba Heleny może być przybranym patronem tych procesji, a imię może mieć związek etymologiczny z nazwą tych procesji. W Polsce imię to poświadczone jest w formach: Helena, Alena, Elena, Halena, Helina, Jolana, Jelena, Ilona, Lena.

Ilona  -  Jest to węgierska forma imienia Helena. W Polsce spotyka się je jako imię samodzielne.

Inga  -  Jest to imię żeńskie pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od zdrobnienia grupy imion, także męskich, znanych w kulturach germańskich i skandynawskich rozpoczynających się na Ing - imiona jednego z normadzkich bogów. Według innych przypuszczeń, może pochodzić ze zdrobnienia imienia Kinga. Według innych pochodzi starogermańskiego słowa Ingwaz, które znaczy - ten, który stoi na czele.

Irena  -  Imię pochodzi z greckiego: eirēnē – pokój, może więc oznaczać osobę spokojną, zrównoważoną, wprowadzającą pokój wśród ludzi.

Iwona  -  Jest to żeńska forma imienia Iwo - celtyckiego, a ściślej mówiąc bretońskiego odpowiednika Jana lub imienia samodzielnego, pochodzącego od win - drzewo zmarłych w mitologii celtyckiej.

Izabela  -  Jest hiszpańska forma imienia Elżbieta (łac. Elisabetha). Imię to może także pochodzić od imienia biblijnej królowej Jezabel, Isabel (hebr. Izebel), żony Achaba. Obecnie w Polsce imię to znane jest w formie Izabela oraz bardziej snobistycznej Izabella.

Jadwiga  -  Jest to imię pochodzenia germańskiego złożone z dwóch członów: hadu- i -wig. Słowa te miały to samo znaczenie – walka.

Jagna  -  Jest to jedno z przekształceń bardzo popularnego imienia Agnieszka. Łacińskie imię Agnes (Agnieszka) pochodziło z greckiego słowa hagné (czysta, dziewicza). W starożytnym Rzymie kojarzyło się jednak z agnus - łacińskim słowem oznaczającym baranka. Tak więc baranek - symbol Chrystusa - stał się jednocześnie atrybutem św. Agnieszki. I to nie tylko w sztuce. Skojarzenie było tak mocne, że gdy w Polsce średniowiecznej popularne stało się imię Agnieszka, przekształcane często w Jagnieszka, Jagienka czy Jagna, powstało również słowo jagnię, oznaczające młodą owieczkę.

Jagoda  -  Jest to hipokorystyczna (spieszczenie) forma imienia Jadwiga, używana niekiedy jako imię samodzielne.

Jessica  -  Imię to po raz pierwszy zostało użyte w sztuce Kupiec wenecki W. Szekspira. Autor zaczerpnął pomysł na to imię z Pisma ¦więtego z Księgi Rodzaju, gdzie w oryginale brzmiało Jiska (Rdz 11,29) i oznacza: należąca do Jahwe.

Joanna  -  Jest to żeńska forma imienia Jan (Bóg jest łaskawy, Bóg uczynił łaskę), a więc tożsama z Janiną, ale powstała od łacińskiej postaci tego imienia – Joannes.

Jolanta  -  Imię to nie ma jasnej etymologii. Najprawdopodobniej wywodzi się z języka greckiego od słów: ion, -ou – fiołek i anthos, -eos – kwiat. Imię to może być także żeńską formą imienia męskiego Iólaos znanego z mitologii greckiej. Niektórzy badacze wskazują także na germańskie pochodzenie tego imienia: -eut – chłopiec i -lind – lipa, tarcza lipowa lub yuel – zły, brzydki i land – ziemia.

Józef  -  Imię pochodzenia hebrajskiego: josef – niech (Jahwe) Bóg doda, pomnoży.

Józefa  -  Imię żeńskie utworzone od męskiego imienia Józef, które z kolei oznacza – niech Bóg pomnoży (domyślnie) dobra lub niech Pan przyda.

Józefina  -  Jest to imię żeńskie pochodzenia francuskiego, od męskiego imienia Józef, które oznacza – niech Bóg pomnoży (domyślnie) dobra.

Judyta  -  Jest to imię biblijne. Pochodzi z języka hebrajskiego Jehudit – Żydówka, chwaląca. W piśmiennictwie greckim imię występuje w formie Judith, podobnie też w łacińskiej Wulgacie Judith. W części krajów germańskich imię to występuje także w formie Juta.

Julia  -  Imię łacińskie, wywodzące się z nomen gentilicium Julia, które Liwiusz wyprowadza od imienia syna Eneasza – Jula, rzekomego założyciela tego rodu. Niektórzy uczeni uważają je za imię celtyckie. W rodzinach cesarskich w Rzymie imię występowało dość często tak w formie żeńskiej, jak i męskiej.

Justyna  -  Jest to łacińskie imię żeńskie pochodzące od imienia męskiego Justyn, Just, które z kolei wywodzi się od cognomen Iustus – sprawiedliwy

Kaja  -  Jest to imię żeńskie o niejasnym pochodzeniu. Może pochodzić od zdrobnienia imienia Katarzyna typowego w językach skandynawskich lub też wywodzić się ze staronordyckiego słowa Kada, które znaczy kura, wreszcie może być też żeńską wersją łacińskiego imienia Kajus.

Kalina  -  Jest to imię pochodzące z języka greckiego od słowa kallmos, -on, które jest z kolei poetycka formą superlatywu kallistos, -e, -on - najpiękniejszy. Może też pochodzić od greckiego przymiotnika kalinos, -e, -on - drewniany i kojarzyć się z krzewem kaliny.

Kamila  -  Jest to imię pochodzące z łaciny, żeński odpowiednik imienia Kamil, które z kolei wywodzi się od rzymskiego cognomen Camillus, Casmillus. Jako wyraz pospolity camillus oznaczał pomocnika kapłana, a pierwotnie szlachetnego chłopca.

Karina  -  To imię pochodzenia łacińskiego, żeńskie cognomen utworzone od podstawowego Carinus – pochodzący od Carusa, syn Carusa. Carina zatem, to córka Carusa, droga, ukochana Cara.

Karolina  -  Jest to imię żeńskie odpowiadającemu męskiemu imieniu Karol, które z kolei wywodzi się z języka germańskiego od wyrazu pospolitego karl (charal, charel, carl) – małżonek, mąż. Karolina powstało na gruncie włoskim i francuskim i stąd przeniknęło do polszczyzny.

Kasandra  -  Jest to imię angielskie i greckie. Najprawdopodobniej znaczy - świecąca przy mężczyźnie, od słów kekasmai - świecić oraz aner - mężczyzna.

Katarzyna  -  Imię pochodzi od greckiego przymiotnika katharós – czysty, bez skazy, w języku łacińskim Catharina. Forma ta jest w użyciu w chrześcijaństwie zachodnim, natomiast u chrześcijan wchodu rozpowszechniona jest forma grecka Ekatherinē.

Kinga  -  Jest to imię wywodzące się z węgierskiej formy zdrobniałej imienia Kunegunda, zapożyczonego przez Węgrów od Niemców. Samo imię Kunegunda składa się z elementów: kunni – ród, plemię i –gund – walka i oznacza tyle co, bojowniczka rodu.

Klaudia  -  Jest to imię żeńskie, pochodzące od rzymskiego rodu Claudius. Ród Klaudiuszów (gens Claudia) był jednym z najbardziej rozgałęzionych rodów w Rzymie. Nazwa rodu pochodzi od miasta Clausus. W Polsce imię Klaudia spotykamy też w formie Klaudyna.

Klementyna  -  Imię pochodzenia łacińskiego odpowiadające męskiemu Klementyn, które z kolei pochodzi od imienia Clemens (Klemens). Clemetina to zatem należąca do Clemesa.

Kornelia  -  Jest to łacińskie imię żeńskie pochodzące od imienia rodowego Cornelius (gens Cornelia). Nazwa zaś rodu pochodzi od nazwy pola Corne w Tusculum.

Krystyna  -  Imię pochodzenia łacińskiego, wywodzące się z żeńskiej formy przymiotnika christianus lub (obocznie) christinus – Chrystusowy, chrześcijanin, chrześcijański.

Znaczenie imion żeńskich;

Laura  -  Jest to skrócona forma imienia Laurencja, będącego z kolei żeńskim odpowiednikiem imienia Wawrzyniec. Łacińskie laurus – wawrzyn (roślina, której liście wieńczyły głowy zwycięzców m.in. zawodów olimpijskich) może więc oznaczać zwycięzcę, laureata.

Lena  -  Jest to skrócona forma imion Helena i Magdalena używana i poświadczona w Polsce od XV wieku. Występuje także jako imię samodzielne.

Lidia  -  Jako osobowe imię własne pierwotnie nie było używane. Leżąca w Azji Mniejszej kraina Lydia lub Lidia, z głównym miastem Sardes, dała i Greków podstawę do nazwy ludu Lydós i pochodnego przymiotnika Lydios – lidyjski (rodzaj żeński Lydia, czyli lidyjska), który mógł się stać nazwą osoby stamtąd pochodzącej. Takie przezwiska dawano głównie niewolnikom, którzy po otrzymaniu wolności mogli to określenie zachować jako imię własne. Od Greków wspomniany przymiotnik przejęli Rzymianie w formi Lydius, Lydia.

Lilia  -  Imię żeńskie pochodzenia łacińskiego od słowa lilium, -i - lilia. W Polsce występuje od XIII wieku w formie Lilija (lilia to symbol niewinności).

Liliana  -  Jest to rozszerzona forma łacińskiego imienia Lilia, a być może także skrót angielskiego imienia Elisabeth w formie Lilly, Lilli, Lilian, po polsku Lilian-a.

Lucyna  -  Imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie forma żeńska od imienia rzymskiego Lucinus, którego podstawę stanowi przymiotnik pospolity lucinus, -a, -um - świetlisty.

Ludwika  -  Jest to żeńska forma germańskiego imienia Ludwik, które z kolei złożone jest z dwóch członów: hlut- (chlod-, chlud-) – sławny, oraz -wik (-wig) – walka, bitwa.

Łucja  -  Jest to forma żeńska imienia Lucius. Oznaczało ono pierwotnie dziewczynkę urodzoną o wschodzie słońca.

Magda  -  Jest to w zasadzie spieszczona forma imienia Magdalena. Imię to, znane z literatury pięknej, dziś używane jest także w formie urzędowej.

Magdalena  -  Imię to pochodzi od przydomka Marii z Magdali. Nazwa miejscowa Magdala jest pochodzenia aramejskiego i odpowiada hebrajskiej nazwie Migdal, czyli wieża ryb.

Malina  -  Imię żeńskie słowiańskiego pochodzenia, które oznacza osobę słodką jak malina.

Malwina  -  Żeńskie imię niemieckie składające się z dwóch elementów: mahal - sąd, sprawiedliwość oraz wini - przyjaciel. Całość można więc przetłumaczyć jako – strzegąca praw, prawowierna. Niektórzy uważają, że jest to imię celtyckie o niejasnej etymologii i niejasnym znaczeniu.

Maria  -  Imię to pochodzi ze zgrecyzowanego hebrajskiego Mirjam, Marjam. Etymologicznie imię to łączy się z akadyjskim mariām – napawa radością. W greckiej wersji Nowego Testamentu występuje forma Mariám. Należy także dodać, że etymologia tego imienia nie jest pewna. Na temat jego pochodzenia wypracowano wiele hipotez. Jedni wyprowadzają je od mara – być tłustym, a w dalszym znaczeniu – być pięknym. Inni wywodzą je od egipskiego meri-jam i tłumaczą – ukochana przez Jahwe, ukochana przez Boga lub miłująca Boga. Według Hieronima imię to znaczy – pani. Jeszcze inni wywodzą je od czasownika rawah, który znaczy poić i sądzą, że imię to oznacza – napawająca radością, przyczyna naszej radości.

Marlena  -  Imię to jest skrótem podwójnego imienia Maria Magdalena, albo Maria Helena. Może to być także holenderska oboczna forma imienia Magdalena - Marleene.

Marta  -  Jest to imię biblijne, wywodzące się z języka aramejskiego martã – pani.

Martyna  -  Imię żeńskie pochodzenia łacińskiego od męskiego Martinus (Marcin), które z kolei jest imieniem teoforycznym, utworzonym od imienia biga wojny Marsa. Martina (Martyna) to pierwotnie należąca do Marsa, poświęcona Marsowi.

Maryla  -  Jest to imię pochodzenia białoruskiego, jedna z licznych form imienia Maria, rozsławiona przez Mickiewicza.

Marzena  -  Jest to prawdopodobnie czeska forma imienia Maria, a także zdrobnienie imienia Małgorzata. Używane czasem imię Marzanna jest sztuczne, wymyślone przez Długosza i nie ma nic wspólnego z mitologią słowiańską, podobnie jak rzekomo słowiański zwyczaj topienia Marzanny na wiosnę.

Matylda  -  Imię złożone pochodzenia germańskiego. Pierwszym jego członem jest element maht- (meht) – moc męstwo, a drugim -hild – walka, wojna.

Małgorzata  -  Imię pochodzenia greckiego, wywodzące się od słowa pospolitego margarítēs – perła.

Natalia  -  Żeńska forma nie używanego prawie w Polsce imienia Natalis, które z kolei jest formą rodzaju męskiego łacińskiego przymiotnika odnoszącego się do urodzin lub rzeczownika o tym samym brzmieniu oznaczjącego – dzień (lub miejsce) urodzin. W szczególności chodzi tu o Boże Narodzenie. A zatem imię to może oznaczać osobę urodzoną w Boże Narodzenie lub, która według zamierzeń rodziców – winna szczególnie czcić Chrystusa Narodzonego.

Nikola  -  Imię żeńskie pochodzące od męskiego imienia greckiego Nikolaos, poprzez łacińskie Nicolaus. Składa się ono z dwóch członów: nike - zwycięstwo i -laos - lud.

Nina  -  Imię to jest zdrobnieniem żeńskiego imienia Janina, które z kolei oznacza - Bóg jest łaskaw. Inną formą tego imienia jest Nino.

Odetta  -  Jest to francuska forma żeńskiego imienia niemieckiego Oda, które z kolei jest skrótem imion z członem Ot-, np.: Otberga, Othilt.

Oksana  -  Jest to ukraińska forma greckiego imienia Xenia (polskie Ksenia). Imię to pochodzi od greckiego słowa oznaczającego gościnność.

Olga  -  Jest to wschodniosłowiańska forma imienia skandynawskiego - Helga, to zaś jest żeńskim odpowiednikiem męskiego imienia – Helge, utworzonego od szwedzkiego przymiotnika – helig – święty, uświęcony, lub od starszego wyrazu oznaczającego – szczęśliwy, pomyślny.

Oliwia  -  Imię pochodzenia łacińskiego, genetycznie żeńska forma rodu Olivii. Formą męską jest Olivius. Etymologicznie imię związane jest z wyrazem pospolitym olivia – drzewo oliwne, owoc oliwki, oliwka. Czasem imię to mieszano z Libia na skutek późnołacińskiej wymowy Olibia.

Otylia  -  Jest to żeńska forma męskiego imienia Odo, które wywodzi się z języka niemieckiego od słowa od i znaczy - zdrowie, fortuna.

Pamela  -  Imię to zostało wymyślone w XVI wieku przez angielskiego poetę Filipa Sidney`a, jako imię dla jednej z głównych bohaterek jego poematu pt. Arkadia. Imię to znaczy tyle co - sama słodycz i pochodzi od dwóch greckich słów pan - wszystko, całość oraz meli - miód.

Patrycja  -  Jest to łacińska forma żeńska (Patricia) imienia Patrycjusz (Patricius). Pierwotnie oznaczało osobę należącą do warstwy patrycjuszy.

Paulina  -  Żeńska forma imienia Paulin, to zaś pochodzi od imienia Paweł i znaczy należący lub odnoszący się do Pawła; z rodu Pawła.

Pelagia  -  Jest to żeńska forma imienia Pelagiusz i wywodzi się z języka greckiego, za pośrednictwem łaciny, od przymiotnika pelágios, pelagia – morski. W Polsce jest to imię znane, choć rzadko używane.

Znaczenie imion żeńskich;
Rachela  -  Jest to imię biblijne pochodzące z języka hebrajskiego, w którym rahhel znaczy tyle, co owca. W Polsce imię to używane jest od XV wieku najpierw w formie Rachel, a później Rachela.

Ramona  -  Jest to hiszpańska forma polskiego imienia Rajmunda, które z kolei pochodzi od męskiego imienia germańskiego Rajmund i oznacza tyle co: mądra, rozsądna opiekunka.

Renata  -  Imię pochodzące od łacińskiego wyrazu pospolitego renatus, to znaczy: odrodzony, narodzony na nowo (podczas chrztu).

Roksana  -  Jest to imię żeńskie o niejasnej etymologii. Trudno ustalić z jakiego nawet pochodzi języka. Prawdopodobnie z perskiego od wyrazu raohsna – światło, przez greckie Roksane.

Rozalia  -  Imię pochodzenia łacińskiego o niejasnym znaczeniu. Pierwszy jego człon wskazuje na związek z różą (rosa-), drugi natomiast powstał być może pod wpływem imienia Eulalia, gdzie jednak cząstką słowotwórczą jest -lalia, a nie -alia. Może też być to imię pochodzenia germańskiego jako odmiana (albo skrócenie) formy Rosalinde, czyli różana tarcza.

Róża  -  Imię kobiece wywodzące się z języka łacińskiego – wyraz pospolity rosa znaczy róża.

Sabina  -  Jest to łacińskie imię żeńskie wywodzące się z pierwotnego cognomen utworzonego od nazwy etnicznej Sabinów. Sabinowie byli szczepem italskim zamieszkującym obszar między Lacjum a Umbrią. Wraz z Latynami dali początek Rzymowi (legendarne porwanie Sabinek).

Sabrina  -  Jest to imię angielskie i pochodzi od nazwy rzeki w Walii – rzeka ta nazywa się Severn (w oryginale Habren).

Samanta  -  Imię to pochodzi ono z języka hebrajskiego lub aramejskiego szema - słuchać lub z greckiego semaino - pokazać, wskazać, dać znak, objawić, wyjaśnić, oznaczać. Imię to jest popularne zwłaszcza z Stanach Zjednoczonych.

Sandra  -  Imię żeńskie pochodzenia greckiego. Powstało na gruncie romańskim jako spieszczenie imienia Aleksandra i znaczy tyle, co pomocnik, obrońca ludzkości. Wraz z upływem czasu stało się imieniem samodzielnym.

Sonia  -  Jest to imię rosyjskie. Pochodzi od greckiego imienia Sophia, które znaczy tyle co - mądrość. Polski odpowiednik tego imienia to Zofia.

Stefania  -  Jest to żeńska forma imienia Stefan, które z kolei pochodzi od greckiego słowa stephanos – wieniec, korona. W Polsce imię Stefania używane jest dopiero od XIX wieku.

Sylwia  -  Imię pochodzenia łacińskiego, mające związek z wyrazem silva – las, a więc można tłumaczyć je jako leśna lub związana z lasem.
Tamara  -  Jest to imię biblijne prawdopodobnie pochodzenia kananejskiego. Wywodzi się od wyrazu tamar – palma, drzewo palmowe. Imię bardzo popularne u Rosjan, uchodzi często za czysto rosyjskie, co jednak jak widzimy, nie odpowiada prawdzie.

Teodora  -  Jest to żeńska forma imienia Teodor, które z kolei wywodzi się z języka greckiego od słów theó- (theós) – Bóg i -dōros – darowany, czyli w całości można zinterpretować jako – dar Boga.

Teresa  -  Jest to imię żeńskie o niejasnym pochodzeniu i znaczeniu. Najczęściej przyjmuje się , że jest to forma żeńska bizantyjskiego imienia męskiego Tharásios (ale jest to niepewne). Może też pochodzić od nazw greckich wysp Thera lub Therasia. Może też pochodzić od rzeczownika pospolitego thér, w dop. théros – dzikie zwierzę, bestia. Byłoby to o tyle dziwne, że nazw tego rodzaju nie dawano kobietom, z natury łagodnym i słabszym od mężczyzn. W Polsce imię to pojawiło się w XVII wieku i było dość popularne.
Urszula  -  Jest to imię pochodzenia łacińskiego. Rzymianie posiadali cognomen męskie Ursulus i żeńskie Ursula. Były to zdrobnienia od wyrazów pospolitych: ursus – niedźwiedź, ursa – niedźwiedzica, co oznaczałoby mniej więcej: Niedźwiadek, Niedźwiedzica.
Waleria  -  Imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, utworzone od nazwy rodu Valeria.

Wanda  -  Imię, którego etymologia nie jest jednoznaczna. Łączono je z dialektalnym słowem pospolitym wąda - wędka, litewskim vanduo woda, fala. Najprawdopodobniej jednak imię to pochodzi z germańskich imion dwuczłonowych (np. Wendelburg) jako skrócenie

Weronika  -  Imię pochodzenia greckiego, a właściwie bizantyjskiego, tzn. zapożyczone w tej właśnie środkowogreckiej wersji fonetycznej, od ferē-nikē – niosąca zwycięstwo, co później dało berenike, a w wersji bizantyjskiej werenike. W średniowieczu imię to łączono z wyrażeniem ierē eikōn – święty obraz, wizerunek lub wero eikōn – prawdziwy obraz, odbicie.

Wiesława  -  Żeńskie imię słowiańskie pochodzące od męskiego Wiesław.

Wiktoria  -   Imię wywodzi się od imienia rzymskiej bogini Zwycięstwa, której świątynia znajdowała się na Palatynie [łac. victoria – zwycięstwo].

Wiola  -  Imię żeńskie pochodzące od łacińskiego słowa pospolitego viola, -ae – fiołek. Znaczeniowo odpowiada imieniu Jolanta, które znaczy dokładnie to samo, tylko że po grecku. W Polsce imię to używane jest także w formie rozszerzonej jako Wioleta, Wioletta, Violetta (choć zgodnie z duchem języka polskiego obowiązuje pisownia z pojedynczą spółgłoską).

Wioleta  -  Imię to (dawniej także Violetta, Wioletta) jest rozszerzoną formą imienia Wiola i używane jest w Polsce od XIX wieku.
Zdzisława  -  Jest to żeńska forma imienia słowiańskiego, którego człon pierwszy składa się z prepozycji z- i rdzenia czasownikowego -dzie – kłaść, podziwiać. Drugi człon stanowi element -sław.

Zofia  -  Jest to imię pochodzenia greckiego. W funkcji imienia własnego występuje tu rzeczownik pospolity sophía – mądrość. Na gruncie chrześcijańskim imię zawiera aluzję do mądrości Boga.

Zuzanna  -  Dobrze znane imię biblijne pochodzenia hebrajskiego: szuszān – (forma oboczna szoszannah) – lilia, a więc dziewczyna tak nazwana ma być piękna i delikatna jak ten kwiat.

Zyta  -  Imię to pochodzi z języka włoskiego: cita, zitta, zita - co oznacza: dziewczyna.